تبليغاتX
کاکو کولاک 2

کاکو کولاک 2

دنیای خر تو خر مدعیان دمکراسی

گزارش خبرنگار عصرایران در غزه: ورود شیرخشک ، کفش و حتی نخ ممنوع!
درغزه بسیار کم اتفاق می افتد یکی از اهالی مهمانان را برای یک وعده خوراک "گوشت قرمز" دعوت کند ، حتی اگر جز اغنیاء باشد. میوه در نوارغزه به عنوان "هدیه" در دید و بازدیدها به همراه برده می شود ولی هم اکنون به دلیل جنگ و محاصره حتی همین جایگاه را به دلیل بالا بودن بهای آن از دست داده و از بازار پنهان شده است.
عصر ایران ؛ خضره حمدان - باز بودن پنج گذرگاه مرزی نوار غزه به توقف حملات موشکی به شهرک های صهیونیستی وابسته است؛این گذرگاه ها تحت نظارت نیروهای اسرائیلی شامل "کرم ابوسالم" و "صوفا "در جنوب، "المنطار" و "ناحل عوز" در شرق و "بیت حانون" در شمال نوار غزه هستند که بر عبور یک قطره آب تا محموله غذا و کپسول گاز و کامپیوتر اعمال نظر می کنند.

کارکرد این گذرگاه ها روشن است. زندگی یک و نیم میلیون نفر اهالی غزه ،مستقیماً به این گذرگاه ها منوط است؛ مردمی که چاره ای جز انتظار کشیدن برای محموله های وارداتی بازرگانان غزه را ندارند.
 بازرگانان غزه براساس توافقنامه اقتصادی سال 1994 پاریس ،که اقتصاد فلسطین را به اقتصاد اسرائیل وابسته کرد، کالاهای مورد نیاز را از اسرائیل می خرند و وارد نوار غزه می کنند. از این رو ،  نوار غزه گروگان معادله "توقف حملات موشکی و مقدار مجاز واردات "است.

بازارهای نوار غزه در پنج استان این منطقه شامل شمال غزه، غزه، مرکزی، خان یونس و رفح گسترده شده اند. این بازارها آنچه را که اسرائیلی ها اجازه می دهند و می فروشند را در خود جای می دهند.

اسرائیل گذرگاه "کرم ابوسالم" را برای انتقال محموله های غذا، ادویه و ورود کاروان های امداد و کمک رسانی سازمان ملل متحد اختصاص داده است، اما گذرگاه دیگر یعنی "صوفا" از مدت ها قبل تعطیل است.
 گذرگاه "المنطار" به عنوان بزرگترین گذرگاه بازرگانی برای انتقال خوراک دام، حبوبات، سیمان و آهن مورد استفاده قرار می گرفت. از گذرگاه "ناحل عوز" یا همان "شجاعیه" نیز برای انتقال سوخت و گذرگاه "ایرز" یا همان "بیت حانون" در شمال نوار غزه هم برای عبور اشخاص به مناطق اشغالی در اختیار اسرائیل یا کرانه باختری استفاده می شود، البته اگر اسرائیل مجوز عبور دهد.

ممنوعیت انتقال شیر به نوار غزه

فهرستی از کالاهای ممنوعه برای نوار غزه وجود دارد. می توان گفت پس از پیروزی جنبش مقاومت اسلامی (حماس) در انتخابات پارلمانی 2006، اسرائیل از همان نخستین روز در اختیار گرفتن امور کابینه فلسطین توسط حماس، اقدام به مصادره حقوق مردم نوار غزه کرد که از آن جمله می توان به فهرست مواد ممنوعه متشکل از کالاها و محموله های مختلف اشاره کرد که به تازگی شیرخشک کودکان نیز وارد این فهرست شده است تا مصرف شیر کودکان نوار غزه ، به ناگزیر از طریق سازمان های امدادگری تامین شود.

در فهرست کالاهای ممنوعه همچنین می توان به کالاهای مورد استفاده در ساخت و ساز مانند سیمان، آهن، سنگ و آلومینیوم اشاره کرد. اسرائیل نگران است که از این مواد در ساخت موشک استفاده شود. این فهرست همچنین شامل پارچه، اسفنج، طناب و نخ، گوشت تازه، پشم و کفش نیز هست.

به دلیل این محدودیت ها ، سیمان، آهن، شیشه و دستگاه های برقی موجود در غزه از طریق تونل های حفر شده در خط مرزی با مصر به نوار غزه قاچاق می شوند و به همین خاطر قیمت بالایی دارند و در سطح خرید مردم نیستند؛ مردمی که به گفته "زیاد الظاظا " وزیر اقتصاد ملی در کابینه حماس، نسبت فقر در میان آنها به دلیل محاصره و جنگ تا 80 درصد افزایش یافته است.

"داوود شقفه "رئیس دفتر وزیر اقتصاد ملی کابینه حماس نیز گفته است اسرائیل تنها اجازه می دهد اقلام مختلف مصرفی به میزان مصرف یک روز وارد نوار غزه شوند و مانع از ورود بیش از این مقدار می شود.

وی تاکید می کند : به همین دلیل نوار غزه نمی تواند مواد غذایی و مصرفی را برای بیش از یک روز ذخیره یا انبار کند.

برنج، شکر و گندم نیز از دیگر کالاهایی هستند که از طریق مرز نوار غزه با اسرائیل یعنی از طریق گذرگاه "کارنی" وارد می شوند و به همین دلیل قیمت هایی دور از دسترس فقرا دارند.

در بازار "فراس" به عنوان بزرگترین و معروفترین بازار شهر غزه "ام محمد" 59 ساله سبزیجات و میوه های مورد نیاز خود را نمی یابد. سبزیجات و میوه ای که بهای آن با کمبودشان گره می خورد و نه با فصل کشت آنها.

کشت سبزیجات در نوار غزه نیز با مشکلات زیادی همراه است و به دلایل مختلف سبزیجات به مرحله عرضه نمی رسد. معمولا یا قبل از چیده شدن براثر حملات نظامیان اسرائیلی از بین می روند یا به دلیل واردات کم بذر از اسرائیل و کمبود کود و سموم شیمیایی مورد نیاز ، کشاورزان بسیاری موفق به کشت سبزیجات نمی شوند.

ام محمد که در حال قدم زدن در میان مغازه های سبزی فروشی است ، به خبرنگار عصرایران می گوید: تمام بازار را گشتم اما آنچه را که مورد نیازم بود پیدا نکردم.  سبزی بسیار گران است. هر کیلو از این سبزیجات معادل چهار "شواقل" است که قیمت گرانی برای من و خانواده ام به شمار می رود. همسرم خیلی وقت است که بیکار است.
هر دلار مساوی چهار شواقل و 15 "اغوره" است.

قیمت میوه ها نیز درنوار غزه در سطح خرید فقرا نیست. قیمت بالای میوه در غزه به دلیل کمی واردات آن و تلف شدن بخش زیادی از محموله های میوه در زمان انتظار در پشت گذرگاه هاست.

میوه در نوارغزه به عنوان "هدیه" در دید و بازدیدها به همراه برده می شود ولی هم اکنون به دلیل جنگ و محاصره حتی همین جایگاه را به دلیل بالا بودن بهای آن از دست داده و از بازار پنهان شده است.

بهای یک کیلو سیب یا موز از یک و نیم دلار بیشتر است و این موضوع باعث می شود خرید آن برای خانواده ها مشکل باشد. این در حالی است که سطح دستمزد و حقوق ها در نوار غزه بسیار پائین است و امید هزاران خانواده به حقوقی است که دولت فلسطین نزدیک به 70 هزار کارمند خود در نوار غزه می پردازد البته همین حقوق ها هم با تاخیر بسیار پرداخت می شود.

درغزه بسیار کم اتفاق می افتد یکی از اهالی مهمانان را برای یک وعده خوراک "گوشت قرمز" دعوت کند ، حتی اگر جز اغنیاء باشد.
در منطقه "المغرافه" و شمال نوار غزه، بسیاری از مزرعه ها و دام ها در اثر حملات موشکی اخیر اسرائیل از دست رفتند. این حملات باعث مرگ دام ها و سوختن پرندگان شد.

هم اکنون مصرف گوشت قرمز در میان اهالی غزه در سطح بسیار پائینی است و گوشت و ماهی یخ زده وارداتی از گذرگاه ها مصرف می شود و قیمت یک کیلو مرغ یخ زده کمتر از دو دلار نیست که با توجه به درآمد پایین مردم ، برایشان بسیار گران است.

دفتر برنامه جهانی غذا در غزه اخیراً در گزارشی اعلام کرد که حمله نظامی اسرائیل به غزه اوضاع غذایی نامناسب ساکنان این منطقه را به هم ریخت و باعث افزایش بهای گوشت قرمز و سفید شد و عرضه این مواد به بازار را کاهش داد.

این گزارش می افزاید: هزاران نفر از ساکنان نوار غزه که از ناامنی غذایی رنج می برند به دلیل آسیب زیاد به کشتزارها و دامداری ها با وضعیت نامناسبی روبه رو هستند.

سازمان کشاورزی و مواد غذایی فلسطین با همکاری برنامه جهانی غذا ، اقدام فوری را برای تهیه و عرضه غذا برای 365 هزار نفر از اهالی غزه که به شدت آسیب دیده اند فراهم کردند؛ افرادی که از وضعیت اجتماعی نامناسبی رنج می برند و آوارگان نیز از این خدمات استفاده می کنند. توزیع فوری غذا براساس این برنامه تا ژانویه 2010 ادامه خواهد داشت.

بازرگانان غزه و 1500 محموله

"ماهر الطباع" بازرگان فلسطینی و مدیر روابط عمومی و امور رسانه های اتاق بازرگانی غزه است.
او می گوید: بازرگانان در غزه به دلیل بسته بودن گذرگاه ها، محاصره نوار غزه از یک سال و نیم گذشته تاکنون و ادامه توقیف محموله های خود در بندر اسدود اسرائیل به اعلام ورشکستگی نزدیک می شوند.

الطباع ادامه می دهد: براساس آمار مرکز آمار فلسطین ، خسارت های اقتصادی ناشی از محاصره ، حداقل یک میلیارد دلار برآور می شود و این در حالی است که بازرگانان فلسطینی امیدوارند در صورتی که گذرگاه ها بازگشایی شوند محموله ها و کالاهای وارداتی را از توقیف در آوردند و بتوانند آنها را وارد بازارهای غزه کنند؛ بازارهایی که به شدت از کمبود اقلام مختلف رنج می برد.

براساس آمارهای اتاق بازرگانی غزه، اقتصاد فلسطین در 10 سال گذشته براثر محاصره و بستن گذرگاه ها بارها آسیب دید و تعطیلی یک سال و نیم اخیر گذرگاه ها به معنی ضربه نهایی به واردکنندگان کالا و بازرگانان غزه است و خسارت های این بخش از جامعه غزه هر روز بیشتر می شود.

مدیر روابط عمومی اتاق بازرگانی غزه اضافه می کند: هم اکنون 1500 محموله از اقلام مختلف از جمله وسایل پزشکی، گرانیت، پوشاک، پارچه کفش، لوازم اداری و منزل ، چوب، وسایل برقی و مولد های برقی ، کاغذ های مخصوص چاپ، اسباب بازی کودکان ، لوازم ساخت و ساز ، مواد غذایی ، لوازم خودرو و مواد شوینده و دیگر مواد در انبارهای بندر اسدود اسرائیل و کرانه باختری قرار دارند.

اهالی غزه هم اکنون منتظرند تا ببینند گفت وگوهای داخلی فلسطین با هدف پایان دو دستگی سیاسی کشورشان چه نتیجه ای دربرخواهد داشت؟ اما نتیجه مهمی که اهالی غزه به دنبال برخورداری از آن هستند زندگی مناسب و کریمانه ای است که کمترین آن برخورداری از غذا، دارو و مواد مورد استفاده در ساخت و ساز ،بدون شروط سیاسی است.

http://www.asriran.com/fa/pages/?cid=69701
+ نوشته شده در  چهارشنبه 1388/01/26ساعت 23:51  توسط میم . پور  | 

اجبار به زانو زدن در مقابل تانک ها
در همين حال مادر اين سه کودک درباره نگراني خود از سرنوشت فرزندانش به خبرنگار گاردين گفت:«من نمي دانستم فرزندانم کجا هستند، چهار پنج روز گذشت و از آنها بي خبر بودم، هر شب فرزند چهارم را در بغل مي گرفتم و فکر مي کردم که سه فرزند ديگرم را از دست داده ام. هر شب فرزند چهارم را محکم در آغوش مي گرفتم و گمان مي کردم همه چيز تمام شده است و سه فرزند ديگر از دستم رفته اند.»

گاردین در تفحصی حزن برانگیز، از جنایات رژیم اشغال گر قدس در جریان تهاجم 23 روزه اخیر غزه، شامل استفاده از فلسطینی ها بعنوان سپر انسانی و هدف قرار دادن امکانات پزشکی و اطبا پرده برداشته است.

به گزارش فردا، در جریان تفحص این روزنامه انگلیسی، شواهدی بدست آمده است که بر اساس آن، افراد غیر نظامی بوسیله هواپیمای بدون سرنشین اسرائیل مورد هدف قرار گرفته اند؛ شایان ذکر است که ظاهرا دقت این هواپیماها به حدی است که حتی اپراتور آن می توان رنگ لباس هدف را نیز تشخیص دهد.

این شواهد در سه فیلم گاردین گردآوری شده است که تاکید دیگری بر درخواست های اخیر جامعه بین المللی برای رسیدگی کامل به شهادت 1400 فلسطینی، شامل 300 کودک است.

نیروهای دفاعی رژیم اشغالگر قدس (IDF) از واکنش مستقیم به این مدارک خودداری کرده است، اما در بیانیه ای مدعی شده است که قوانین بین المللی و حقوق بین الملل در تجاوز غیرقانونی آن به غزه رعایت شده است!

نتایج این تفحص در حالی از سوی روزنامه انگلیسی منتشر می شود که اخیرا نیز مدارک یک سرباز اسرائیلی در مورد کشتار غیرنظامیان فلسطینی در رسانه های صهیونیستی منتشر شد و انتقادات سربازان این رژیم از سهل انگاری در نحوه درگیری روند فزاینده ای به خود گرفت.

گروه های حقوق بشری غربی نیز در واکنش به برخی لابی های صهیونیسم مدعی حقوق بشر، تصریح کرده اند که تهاجم از سوی اسرائیل صورت گرفته است و حمله به غزه از تناسب پاسخ به دفاع حماس برخوردار نبوده است.

دناتلا روروا، از عفو بین الملل که دو هفته را در غزه سپری کرده می گوید:« تنها تفحص تحت نظارت شورای امنیت ملل متحد می تواند همکاری اسرائیل را در پی داشته باشد و تنها نهادی است که می تواند آنها را به مجازات برساند. بدون تفحص درست، هیچ بازدارنده ای برای چنین اعمال شنیعی وجود ندارد و بیانگر این است که این اقدامات هیچ ایرادی ندارد و پیامدی در پی نخواهد داشت.»

این در حالی است که رژیم صهیونیستی به قطعنامه های این شورا نیز وقعی نمی گذارد.

به گزارش فردا، برخی از دراماتیک ترین نتایج تفحص گاردین، از شهادت های سه نوجوان خانواده العطار بدست آمده است. آنها نحوه دستگیری خود در خانه شان، اجبار به زانو زدن جلوی تانک های اسرائیلی برای ممانعت از شلیک مبارزان حماس به سوی تانک اشغالگر و ارسال این سه برادر برای گشت و تخلیه خانه های فلسطینیان یاد کرد.

یکی از نوجوانان 14 ساله العطار می گوید:«آنها اول ما را به درون خانه ها می فرستادند تا اگر کسی به آنها قصد شلیک داشت، اول به ما می خورد و به آنها آسیبی نمی رساند.»

اين سه کودک از بدرفتاري نيروهاي اسرائيلي با خود در مدت بازداشت خبر دادند و اعلام کردند که نيروهاي اسرائیلی در مدت بازداشت از آنها خواستند اطلاعاتي درباره حماس و نيروهاي آن در اختيار آنها قرار دهند و مدام می گفتند: «حماس! حماس کجاست؟»

در همين حال مادر اين سه کودک درباره نگراني خود از سرنوشت فرزندانش به خبرنگار گاردين گفت:«من نمي دانستم فرزندانم کجا هستند، چهار پنج روز گذشت و از آنها بي خبر بودم، هر شب فرزند چهارم را در بغل مي گرفتم و فکر مي کردم که سه فرزند ديگرم را از دست داده ام. هر شب فرزند چهارم را محکم در آغوش مي گرفتم و گمان مي کردم همه چيز تمام شده است و سه فرزند ديگر از دستم رفته اند.»

تکنیسین ها و راننده های ماشین های امدادی تصریح کرده اند که زمانی که قصد رسیدگی به مجروحان را داشتند، مورد حمله قرار می گرفتند و حدود شانزده نفر از آنان به شهادت رسیدند. بنابر آمار سازمان جهانی بهداشت، بیش از نیمی از 27 بیمارستان و 44 کلینیک غزه بوسیله بمباران های رژیم صهیونیستی آسیب دید.

بنابر گزارش یک گروه حقوق بشری پزشکی که روز گذشته منتشر شد، شواهد قاطعی دال بر نقض قوانین حقوق بشردوستانه از سوی رژیم صهیونیستی در جریان شکست اخیرش در غزه وجود دارد که در میان آنها می توان حمله به گروه های پزشکی، تخریب اماکن بهداشتی، حملات علیه شهروندان عادی و تاخیر در ارائه خدمات پزشکی به مجروحان را نام برد.

به گزارش سرویس بین الملل فردا، گاردین شواهدی را نیز بدست آورده است که صریحا حمله هواپیماهای بدون سرنشین اسرائیل به غیرنظامیان را تایید می کند. در یک مورد، یک خانواده 6 نفره در اثر حمله به حیاط خانه آنها به شهادت می رسند.

رژیم اسرائیل در توجیه "احتمال حمله به گروه های پزشکی"، با بیان اینکه جنگ خطرات خود را دارد، بویژه اگر در منطقه ای پرجمعیت و متراکم مانند غزه باشد، تصریح کرده است که خود نیروهای پزشکی ریسک حضور در این مناطق را پذیرفته اند!

هم چنین در واکنش به استفاده از سپر انسانی، سخنگوی سفارت این رژیم در لندن مدعی می شود که این افراد در غزه آزاد نیستند و تحت فشار حماس قرار دارند.

یکی از فرماندهان گروهان فعال در غزه به هاآرتص پیشتر گفته بود:« سربازان من، قوانین را طوری اجرا کردند که همه را باید در غزه می کشتیم، همه تروریست بودند.»
+ نوشته شده در  پنجشنبه 1388/01/06ساعت 16:38  توسط میم . پور  | 

غذاي ارتش اسرائیل در جنگ 22 روزه
نكته مهم در اين اقدام،اين است كه هنگامي اين غذا به ارتش تجاوزگر ارائه مي‌شود كه از سوي ديگر،تمام گذرگاه‌ها بر روي نوار غزه بسته بوده است و حتي ساده ترين نيازهاي اوليه از غذا و دارو وارد غزه نمي‌شد.
   جهان - روزنامه "الأسبوع" چاپ مصر در شماره روز گذشته خود ضمن انتشار گزارشي اعلام كرد كه يك شركت مصري غذاي ارتش صهيونيستي در جنگ اخير عليه غزه را تهيه و تأمين مي‌كرد.

"أكرم خميس" روزنامه‌نگار سرشناس اين روزنامه در گزارش خود تحت عنوان "ملت مصر،غذاي اسرائيل را در جنگ اخير تأمين مي‌كرد" چنين نوشت: همواره در جنگ‌هاي مختلف كساني هستند كه مايلند جنگ ادامه يابد تا بازار سلاح‌شان داغ باشد و گروهي نيز تمايل به ادامه جنگ دارند تا رقبايشان و اطرافيانشان ضيعف‌تر شوند و دسته‌اي نيز فقط از ريخته شدن خون كودكان و بي گناهان لذت مي‌برند،‌ اما آنچه از همه خطرناك‌تر است آن كسي است كه غذاي ارتش تجاوزگر را تأمين مي‌كند تا از اين طريق بتواند براي خود كسب درآمد كند. درآمدي كه با ريخته شدن خون كودكان و بي گناهان بدست مي‌آيد.
 
اين گزارش مي‌افزايد: نكته مهم در اين اقدام،اين است كه هنگامي اين غذا به ارتش تجاوزگر ارائه مي‌شود كه از سوي ديگر،تمام گذرگاه‌ها بر روي نوار غزه بسته بوده است و حتي ساده ترين نيازهاي اوليه از غذا و دارو وارد غزه نمي‌شد.
 
گفتني است اين گزارش در پايان مي‌افزايد:‌اين شركت مصري،غذا را به صورت بسته بندي بسيار زيبا و مناسب آماده كرده و حتي نوع غذا و مواد به كار رفته شده در آن را به زبان عبري بر روي هر بسته چاپ كرده بودند.
+ نوشته شده در  چهارشنبه 1387/11/09ساعت 9:6  توسط میم . پور  | 

به گزارش خبرگزاري فارس به نقل از خبرگزاري اسلامي اخلاص تركيه، رژيم اسرائيل در حمله به مردم بي دفاع غزه از انواع بمب‌ها بخصوص بمب خوشه‌اي استفاده مي‌كند.
در عكس‌هايي كه خبرگزاري اخلاص و سي ان ان تركي آنرا پخش كرده‌اند انفجار بمب‌هاي خوشه‌اي به وضوح ديده مي‌شود.
گفتني است استفاده از بمب‌هاي خوشه‌اي طبق قوانين بين‌المللي ممنوع است. درون هر بمب خوشه‌اي 202 عدد بمب وجود دارد كه در حين انفجار بيش از 2 هزار تركش از آن پخش مي‌شود و در منطقه‌اي به وسعت 73 متر تاثيرگذار است.
بمب‌هاي خوشه‌اي به علت خطر عدم انفجار برخي از خوشه‌‌ها پس از برخورد با زمين مانند مين‌هاي مخفي مي‌ماند و به اين علت از 10 بمب خوشه‌اي يكي علي‌رغم برخورد با سطح زمين منفجر نمي‌شود و پس از مدت‌ها با كوچكترين برخورد منفجر مي‌شود.
http://www.jahanews.com/fa/pages/?cid=38950
+ نوشته شده در  دوشنبه 1387/10/16ساعت 14:48  توسط میم . پور  | 

يونيسف: شهادت 30كودك در حملات به غزه

سازمان حمايت از كودكان جهان وابسته به سازمان ملل متحد (يونيسف) از شهادت 30 كودك و زخمي شدن 150 كودك ديگر از آغاز تجاوز دشمن صهيونيستي به نوار غزه خبر داد.

به گزارش مركز اطلاع‌رساني فلسطين، يونيسف در بيانيه‌اي اعلام كرد كه تجاوز "اسرائيل" به نوار غزه نشانگر عدم پايبندي آن به قوانين و حقوق بين‌الملل است.

در اين بيانيه همچنين با اشاره به اينكه بيش از نيمي از ساكنان نوار غزه كودكان هستند، آمده است: دفتر هماهنگي‌هاي عمليات انسان‌دوستانه در غزه اعلام كرده است كه تعدادي از كودكان غزه در ميان شهدا و زخمي‌ها به چشم مي‌خورند.

شمار شهداي نوار غزه از آغاز حملات وحشيانه جنگنده‌هاي صهيونيستي به نوار غزه محاصره‌شده تاكنون به 360 تن مي‌رسد و شمار زخمي شدگان اين جنايات به بيش از 1700 تن مي‌رسد كه حال 300 تن از آنان وخيم گزارش شده است.

در حالي كه رژيم صهيونيستي ادعا مي‌كند تنها مراكز امنيتي و دولتي وابسته به نيروهاي مقاومت اسلامي فلسطين را در نوار غزه بمباران مي‌كند، در اين حملات تاكنون بيش از 30 كودك شهيد و 150 كودك ديگر نيز زخمي شده‌اند.

سازمان ملل در اين بيانيه همچنين بر ضرورت بازگشايي گذرگاه‌هاي مرزي براي رسيدن كمك‌هاي انسان‌دوستانه از جمله غذا، دارو و ساير تجهيزات لازم براي زندگي زنان و كودكان غزه تأكيد كرد.

http://www.rajanews.com/detail.asp?id=22442

+ نوشته شده در  سه شنبه 1387/10/10ساعت 21:9  توسط میم . پور  | 

+ نوشته شده در  سه شنبه 1387/10/10ساعت 20:57  توسط میم . پور  | 

عصرایران - این روزها غزه تنها ترین شهر جهان است.شاهدان محلی می گویند غروب غزه غمبار ترین لحظه آن است چراکه با قطع بیش از 70 در صد از برق این شهر ،پس از روشنایی روز یک تاریکی همگانی بر این شهر مستولی می شود همانطور که مصیبت بیش از 6 دهه است بر مردم این منطقه و سایر مناطق فلسطین مستولی شده است.

با انسداد مبادی ورودی و خروجی غزه از سوی نظامیان اسراییلی یک تراژدی انسانی در تمام ابعاد آن در حال خلق شدن است و سخن گفتن و گلایه از عدم واکنش جامعه جهانی در برابر این نقض فاحش حقوق بشر با توجه به توازن قوای موجود در عرصه نظام بین المللی راه به جایی نمی برد.

گلایه از این روند موجود در عرصه نظام بین المللی هر چند به جاست و یک حق انسانی برای تمام ساکنان کره زمین است ،اماروی این این وجیزه تنها در این حد محدود نمی ماند چرا که با توجه به واقعیات موجود انتظاری از عملکرد مطلوب کسانی که فلسطین و فلسطینیان را دشمن خود و یا تروریست!و... می خوانند شاید انتظار به جایی نباشد.

اما آیا امروز نمی توان از کسانی انتظارو توقع کمک داشت که خود را در جایگاه ولی و قیم مردم فلسطین و رهبر جهان عرب و سخنگوی اعراب می دانند؟

آیا کشورانی همچون مصر که خود را در جایگاه رهبری جهان اسلام می دانند( و یا لااقل بر این امید وآرزو هستند )نباید در برابر نقض فاحش حقوق کسانی که جزئی جدایی ناپذیر از پیکره جهان اسلام و جهان عرب اند واکنش نشان دهند؟

آیا کشوری چون مصر - که با غزه مرز مشترک دارد - با توجه به فجایعی که بر مردم مظلوم غزه می رود نباید در برابر اسراییلی ها از خود واکنش نشان داده و راه ورود مواد حیاتی را به غزه باز نگهدارد؟
حداقل انتظار از کشوری چون مصر این است که لااقل با دشمن اسراییلی فلسطینیان همگام نشود و اگر کاری برای مردم غزه انجام نمی دهد لااقل بر زخم آنها نمک نیز نپاشد و شریک جرم اسراییل در جنایت انسانی جاری شده در غزه نشود.

سردمداران حکومت مصر باید به افکار عمومی جهان عرب،جهان اسلام و وجدان های بیدار جامعه بشری پاسخ دهند که آیا تلاش برای کسب زعامت جهان عرب را تنها برای تزیین و دکور می خواهند و آیا ادعای رهبری بر جهان عرب وادعای ایفای نقش بزرگ تر و حامی برای فلسطینیان مسئولیت این کشور را در برابر حمایت از مردم مظلوم فلسطین بیشتر نمی کند؟

متاسفانه دولت مصر امروز نه تنها اقدامی در برابر جنایات اسراییل در غزه انجام نمی دهد بلکه خود نقش"شریک دزد و رفیق قافله"را بازی می کند در حالی که همانطور که اشاره رفت ادعاهای مربوط به رهبری حاکمان مصر بر جهان عرب" گوش فلک را کر کرده است".

به یقین نمی توان از کسانی که خود را رهبر جماعتی می خوانند انتظار داشت که با دشمنان جماعت تحت زعامت شان هم داستان شوند.هر چند که این ادعای "رهبری خود خوانده" در بسیاری از کشورهای عربی و جهان اسلام خریدار ندارد اما باید از حاکمان مصر پرسید که آنها که خود را سال هاست در نقش رهبر معنوی جهان عرب می دانند در برابر منافع کلان ملت های عربی چه قدم هایی برداشته اند و در مقابل ، با کشورهایی که ثابت کرده اند که اگر دشمنان جهان اسلام یا جهان عرب نیستند دوستان آنان نیز محسوب نمی گردد ، به چه میزان همداستان بوده اند؟
 
آیا شهروندان کشورهای عربی پس از این ماجرای همداستانی مصر با اسراییل در خلق یک تراژدی انسانی در غزه، حق ندارند هنگامی که با مقامات مصری مواجه می شوند روی از آنها برگردانند و از آنها و ادعاهای "دهان پرکنشان"برائت بجویند.
 
مقامات حکومت مصر باید بدانند که فاجعه غزه اگر از هر طریق یا فرمولی هم که حل شود ،تاریخ به درستی و بی رحمانه خواهد نوشت:"دولت مصر و اسراییل به طور مشترک مبادی شهرغزه را بستند و باعث خلق تراژدی انسانی در ابعاد بزرگی شدند".

دولتمردان مصر کافیست مرزهایش را با غزه بگشایند ، آنگاه خواهند دید در این شرایط فاجعه بار ، مسلمانان جهان تا چه اندازه مواد غذایی و دارو به ساکنان مظلوم غزه می فرستند و از این رو حتی نیازی نخواهد بود خدای ناکرده قاهره ، دیناری هم خرح کند! 

شاید با توجه به شناختی که از اسراییل و مقامات این کشور وجود دارد این قضاوت تاریخی نه تنها برای آنها نا مطلوب نباشد بلکه از نظر خودشان یک "صفحه زرین"!در کارنامه کشتار فلسطینیان باشد،اما آیا حاکمان امروز مصر می خواهند داغ و ننگ ابدی همداستانی در کشتار مردم غزه را به نسل های آینده مصری تحمیل کنند؟ُ

 

 

قصه پرغصه هفت زن فلسطيني

 

 

در پاييز سال جاري (2007)، هفت زن فلسطيني به 5 شهر ايالات متحده، در قالب يک سفر مراوده‌اي فرهنگي که با حمايت برنامه راهبري بازديدکنندگان بين‌المللي وزارت خارجه آمريکا انجام شد، سفر نمودند. مهم ترين نکته تعجب‌آور براي آنان، آزادي عبور مرور در شهرها و مناطق مختلف بود. البته اين جابجايي در مورد خودروها و هواپيماها و آزادراه‌ها و جاده‌ها نبود. بلکه آنان به دليل عدم عبور از پست‌هاي بازرسي و کنترل، بهت زده شده بودند. چرا که زندگي در مکاني که هم اينک با يک ديوار حائل امنيتي با 25 پا طول محصور شده است، آنان را همواره با مشکلاتي ناگفته روبه‌رو مي‌نمايد.

ساخت اين ديوار در سال 2002 ميلادي آغاز گرديد. اين ديوار مار مانند که 700 کيلومتر طول دارد، در سراسر خاک اسراييل و سرزمين‌هاي فلسطيني کشيده شده و با مجموعه‌اي انبوه از سيم خاردارهاي الکتريکي، برج‌هاي ديده‌باني و کانال‌هاي امنيتي، تکميل مي‌گردد. در پاره‌اي از مناطق، اين ديوار يک روستا را همانند يک زندان کاملاً محاصره نموده و يا يک روستا را به دو بخش کاملاً مجزا از يکديگر تقسيم کرده که دسترسي روستاييان به بخش ديگر را با مشکلات مختلف و پيش‌بيني نشده‌اي روبه‌رو مي کند.

«امروزه فلسطيني‌ها براي سفر از يک نقطه به نقطه‌اي ديگر، بايد از ايستگاه‌هاي بازرسي بي‌شماري عبور نمايند. آنان بايد همواره اوراق شناسايي خويش را به همراه داشته و رفتارهاي غيردوستانه سربازان اسراييلي مسئول اين جايگاه‌ها را تحمل کنند.» اين بخش‌هايي از جملات خانم ريم صالح هماهنگ کننده اين پروژه براي وزارت فرهنگ و يکي از اين هفت زن فلسطيني مي‌باشد.

همچنين عابير شهابي يکي از مسئولان وزارت آموزش و پرورش مي‌گويد: «بچه‌ها بدون تأخير، در ورود به مدرسه، نمي‌توانند روانه کلاس‌هاي درس شوند. بدين ترتيب، درس خواندن به فعاليتي استرس‌زا و سردرگم‌کننده تبديل گرديده است... تعدادي از بچه‌هاي فلسطيني براي طي کردن يک مسير 8 دقيقه‌اي، گاهي بايد 50 دقيقه زمان صرف کنند. عده‌اي هم بايد با برخاستن در ساعت 5 بامداد، خود را براي يک سفر 2 ساعته به مدرسه آماده مي کنند. البته اين رفت و آمدها هم خطرناک و هم نامطمئن است. آنها بايد در هر جايگاه مورد بازرسي و تفتيش بدني قرار گيرند و در پاره‌اي از موارد هم به دلايلي پيش‌بيني نشده، اين پست‌هاي بازرسي بسته مي‌شوند.»

خانم شهابي مي‌افزايد: «مردم از سربازان مستقر در اين پست‌هاي بازرسي مي‌ترسند... چرا که اين بازرسي‌ها اغلب به عملي غيرانساني تبديل مي‌گردد. همچنين تعدادي از زنان باردار فلسطيني به دليل انتظار زياد در پشت صف‌هاي اين پست‌ها، بچه‌هاي خود را در پشت اين ديوارهاي بلند به دنيا آورده‌اند.»

به علاوه، دسترسي به بازارهاي ماشين‌آلات، سوخت، آب و غذا نيز به ويژه براي ساکنان مناطق روستايي و مزارع، به يک معضل جدي و اساسي تبديل شده است. اغلب اقوام و فاميل‌ها هم نمي‌توانند همديگر را به آساني ببينند. افراد بي کار هم بايد براي پيدا کردن منزل و ساير امکانات اوليه زندگي به اقوامشان اتکا کنند.

براساس گزارش سازمان ملل متحد، زندگي بيش از 000/680 نفر يعني يک سوم جمعيت ساکن در کرانه غربي، با ساخت اين ديوار،‌ تحت تأثير قرار گرفته است. محکمه عالي جهاني (WC) هم از ساخت اين ديوار حائل امنيتي به عنوان يک اقدام نقض‌کننده قوانين بين‌المللي و حقوق طبيعي انسان‌ها نام برده است.

خانم نسرين الطاهر، يک برنامه‌نويس رايانه‌اي و از مديران وزارت اقتصاد ملي فلسطين نيز مي‌گويد: «هدف از ساخت اين ديوار، ‌تنها اشغال سرزمين‌هاي فلسطيني بوده است. بدين ترتيب، نيروهاي اشغالگر اسراييلي، مشارکت مردم فلسطين در بازارهاي جهاني را به شدت محدود نموده‌اند.»

خانم رولا آبوه يکي از مديران وزارت اقتصاد فلسطين نيز مي‌گويد: «اقتصاد فلسطين با بحران گسترده بدهي‌ها روبه‌روست و هيچ نشانه‌اي از بهبود اوضاع به چشم نمي‌خورد. درصد بي کاري به 63% رسيده است و هيچ فرصت تجاري و صنعتي جديدي نيز وجود ندارد، چرا که فضاي کسب و کار براي سرمايه‌گذاران بسيار پرمخاطره مي‌باشد.» اخيراً نيز روزنامه «نيويورک تايمز» گزارش نموده که 85 % کارخانجات سرزمين‌هاي فلسطيني تعطيل شده و يا با کمتر از 20 % ظرفيت اسمي خود به فعاليت مشغولند.


«تنها 13 % زنان فلسطيني شاغلند و 9 % آنان هم سرپرست خانوار و تنها نان‌آور خانواده‌هايشان هستند.» اين جملات، بخش‌هايي از گفته‌هاي فهيمه بوتمه مدير کمک‌هاي فني و آموزشي وزارت امور زنان دولت فلسطين است.

وي مي‌افزايد: «بي‌ترديد استرس به وجود آمده از اين شرايط اقتصادي، زنان فلسطيني را به شدت تحت تأثير خويش قرار مي‌دهد. هنگامي که آنان بيوه مي‌شوند و يا شوهرانشان زنداني مي‌گردند، اين زنان بايد علاوه بر انجام وظايف خانه‌داري، شرايط يک زندگي حداقلي را براي فرزندانشان مهيا نمايند. اين شرايط عدم اطمينان، به مشکلات و نارسايي‌هاي سلامتي و عصبي نيز دامن زده است. به علاوه در اين کشور، هيچ دولت، (البته يک حکومت خودگردان وجود دارد) پليس،‌ ارتش و يا سازمان حمايتي اجتماعي‌اي براي کمک به چنين خانواده‌هايي وجود ندارد. بانک جهاني نيز تخمين مي‌زند که 75 % فلسطيني‌ها درآمد سرانه‌اي کمتر از 2 دلار در هر روز دارند، لذا مردم اين منطقه بايد براي گذران زندگي خود به کمک‌ها و منابع خارجي چشم بدوزند. البته افرادي از سراسر دنيا که با فلسطيني‌ها احساس همدردي مي‌نمايند، رايانه، ماشين‌هاي خياطي و ساير تجهيزات زندگي را به آنان اهدا مي‌نمايند. چرا که دختران به دليل نگراني‌هاي امنيتي، بيشترين مشکلات آموزشي را بايد تحمل نمايند و حتي پاره‌اي از مؤسسات خيريه، اين دختران را با انتقال از روستاهايشان، به مدارس مناطقي ديگر در سراسر دنيا مي‌برند تا آموزش‌هاي لازم را فرا گرفته و پس از بازگشت به زادگاهشان، کسب و کارهايي تجاري را به راه بياندازند.

خانم هيبا ابرزياد، يکي از پژوهشگران مرکز سلامت عمومي فلسطين نيز مي‌گويد: « اکثر بيمارستان‌هاي ما در معرض تخريب و نابودي قرار گرفته‌اند و دستيابي به امکانات پيشرفته نيز تقريباً غيرممکن مي‌باشد.» وي در ادامه مي‌افزايد: «مردم ساکن در مناطق روستايي، قربانيان اصلي اين شرايط هستند. در اکثر موارد، تأخيرهاي مختلف در توزيع محموله‌هاي پستي، قابليت اعتماد نمونه‌هاي آزمايش پزشکي آنها را تحت تأثير قرار مي‌دهد. نمونه‌هاي آزمايشگاهي هم اغلب در آستانه تاريخ انقضاي خود به دست پزشکان معالج مي‌رسد و معمولاً غيرقابل استفاده مي‌باشند.» اينک غزه از ساير سرزمين‌هاي فلسطيني کاملاً مجزا گرديده و مردم ساکن در آن بايد بدون آب، برق و بهداشت کافي به زندگي خود ادامه دهند.

گفته مي‌شود که 000/600/4 آواره فلسطيني در کرانه غربي،‌ غزه، اردن، لبنان و سوريه زندگي مي‌کنند. تقريباً 7/3 ميليون نفر آنها از کمک‌هاي انسان‌دوستانه کميسارياي عالي آوارگان سازمان ملل استفاده مي‌نمايند. اما اين منابع کاهش يافته و ممکن است براي هميشه قطع گردند، چرا که گفته مي‌شود، از اين پول‌ها جهت تجهيز گروه‌هاي تروريستي بهره‌برداري مي‌شود.

دکتر راسل اهرنفلد مدير مرکز آمريکايي دموکراسي واقع در نيويورک و يکي از کارشناسان موضوع تروريسم بين‌المللي در سپتامبر سال 2003 ميلادي، گزارش داده بود که در سال 2002 ميلادي، مقامات اين کميساريا در مجموع 521 ميليون دلار کمک به دولت خودگردان فلسطيني تحويل داده‌اند. مشکلات اين آوارگان فلسطيني در دوره جنگ‌هاي استقلال اسراييل در سال 1948 ميلادي، به وجود آمد. در آن سال، در مجموع 000/520 تا 000/800 آواره، از زمين‌ها و خانه‌هايشان به سرزمين نوظهور اسراييل رانده شدند. [براساس مطالب پورتال اينترنتي خاورميانه] البته در مورد حوادث و اتفاقات روي داده در آن سال، هنوز هم اختلاف نظرهاي زيادي وجود دارد. اسراييلي‌ها مي‌گويند، فلسطيني‌ها به آنان حمله نموده‌اند و سپس به صورت داوطلبانه از خانه‌هايشان گريخته‌اند. در مقابل، فلسطيني‌ها معتقدند که صهيونيست‌ها به صورت ناگهاني به آنان حمله نموده و با تسخير زمين‌هايشان، آنان را به زور مجبور به مهاجرت کرده‌اند.

پس از جنگ 6 روزه سال 1967 ميلادي، صدها هزار آواره ديگر هم به اين افراد اضافه شدند و به آنان اجازه داده نشد که يک بار ديگر به سرزمين‌هاي پدري‌شان بازگردند. دولت اسراييل همواره آوارگان را به عنوان دشمن و مهاجمان ستيزه‌جو فرض مي‌ کند. در مقابل، فلسطينيان تحت رهبري ياسر عرفات هم حق سکونت اسراييلي‌ها را انکار نمودند. (البته در سال 1988 ميلادي و با پذيرش قطعنامه 242 شوراي امنيت، اين وضعيت خاتمه يافت.)

نبيلا ريزک مدير بخش ارزيابي وزارت امور زنان در اين مورد مي‌گويد: « فلسطيني بودن، کار ساده اي نيست... ايالات متحده، حاکم دنياي آزاد، در اکثر موارد از اسراييل طرفداري مي‌کند، اگرچه فلسطيني‌ها در اين زد و خوردها بيشترين آسيب‌ها را متحمل گرديده‌اند. فلسطيني‌ها قتل‌عام و يا دستگير مي‌شوند. خانه‌هايشان ويران مي‌گردد و درخت‌هاي زيتون فلسطيني‌ها (يکي از منابع درآمد فلسطيني‌ها و نماد تداوم زندگي در اين منطقه) قطع مي‌شود. با وجود اين شرايط غيرانساني، همچنان در رسانه‌هاي غربي از فلسطيني‌ها به عنوان عامل اين ناآرامي‌ها ياد مي‌ شود.

خانم ريزک مي‌گويد: «آمريکايي‌ها عادت کرده‌اند که به يهوديان، در مقايسه با مسلمانان و عرب‌ها، به عنوان افرادي خوب و متمدن بنگرند... اسراييلي‌ها از سراسر دنيا روانه اين سرزمين شده‌اند و آنان عادت کرده‌اند که با هر کسي درگير شوند. به علاوه آنان از موضوع هولوکاست براي به دست آوردن همراهي ساير دولت‌ها در استقرار و تثبيت جايگاه دولت نوظهور اسراييل، بهره مي‌گيرند.»

اگرچه شرايط زندگي براي مردم فلسطين سخت و بحراني است، اما اين زنان فلسطيني آرزو مي‌کردند که همه اين شرايط سخت و جانفرسا سرانجام روزي تغيير يابد و آنان ديگر احساس قرباني شدن نداشته باشند. خانم بوتمه مي‌گويد: «فلسطيني‌ها به مقاومت کردن عادت نموده‌اند، چرا که ما معتقديم، سرانجام روزي در صلح و در کشوري آزاد و مستقل زندگي خواهيم نمود... ما بايد براي استقرار صلح در کشورمان، کار بيشتري نماييم. مطمئناً اگر ما با اين مشکلات و شرايط اسفناک روبه‌رو نبوديم، هرگز چنين قدرت و استقامتي نيز نداشتيم. در اشعار بومي ما گفته مي‌شود، ضربه‌اي که تو را نکشد، مطمئناً بدنت را قدرتمندتر مي‌کند... و زنده ماندن و مقاومت کردن در خون تک‌تک ماست.»

+ نوشته شده در  دوشنبه 1387/09/11ساعت 8:52  توسط میم . پور  | 

سوخت تنها نيروگاه برق نوار غزه تمام شد و منطقه در تاريكي كامل فرو رفت و مردم در زير نور شمع زندگي مي كنند و ذخيره غذايي آنها نيز رو به اتمام است. اين خبري است كه اين روزها مي شنويم و بنظر مي رسد به شنيدن اينگونه خبرها ديگر عادت كرده ايم.
پيرزنان، پيرمردان و كودكان مظلوم و بي پناه نوار غزه در بدترين شرايط ممكن زندگي ميكنند؛ شايد بهتر است بگويم در شرايط قرون وسطايي! ولي همچنان مردانه و قهرمانانه مقاومت مي كنند و سرتعظيم و كرنش در مقابل زورگوئيها و ددمنشيهاي اسرائيل غاصب فرود نمي آورند و اورا دوست خود نيز نمي دانند.
شايد نيم قرن مقاومت و ايستادگي در مقابل اين همه ظلم وجنايت و اشغالگري هنوز كافي نيست كه بفهميم، ملت مظلوم و در بند فلسطين هيچگاه ملتي را بنام اسرائيل به رسميت نخواهد شناخت و دست از مبارزه و مقاومت خود بر نخواهد داشت. ولي افسوس و هزار افسوس كه هنوز بعضي ها و بويژه كشورهاي عربي، به اين باور نرسيده اند و تصورمي كنند با بي توجهي به اوضاع مردم فلسطين و از طريق مذاكرات بيهوده و بي حاصل در لابي هاي صهيونيستي مي توانند مرهمي بر كهنه زخم 50 ساله اين ملت مظلوم و رنجديده بگذارند.
سكوت مرگبار و عجيب كشورهاي مسلمان و مدعيان حقوق بشر در مقابل فجايع انساني كه در نوار غزه در حال رخ دادن است، انگشت حيرت بر دهان و غم سنگين و كشنده بر دل همه آزادگان و نوعدوستان جهان مي گذارد و هر مسلمان آزاده اي را به ياد جمله معروف سرورآزادگان دو عالم، حسين ابن علي(ع) مي اندازد كه در ميان لشگربه ظاهر مسلمان يزيد(لعن) فرمود:
هل من ناصر ينصرني ( آيا كمك كننده اي است كه مرا ياري كند؟)
ان لم یکن لکم دینُُ فکونو احراراً فی دنیاکم ( اگر دين نداريد لااقل در دنيا آزاده باشيد!)
عجيبتر اينكه، كشور باصطلاح مسلمان مصر هم كه در همسايگي نوارغزه است، درها را به روي مردم مسلمان و بي پناه محاصره شده بسته و دريغ از كوچكترين كمك و فريادرسي!!
تا به كي بايد به تماشاي اين همه ظلم و بي عدالتي و رنج و شكنجه پيرزنان و پيرمردان و كودكان مظلوم وبي پناه فلسطين بنشينيم و هيچ كاري نتوانيم از پيش ببريم؟! آيا وقت آن نرسيده كه بجاي اين همه تحليلها و مقالات و كنفرانسها به يك ريشه يابي اساسي و يافتن راه حلهاي بنياديين و اصولي بپردازيم واز كلي گوئيها و نظرات بعضا غيركارشناسي پرهيز كنيم. آيا حضرت امام (ره) نفرمودند اگر هرمسلمان يك سطل آب بر روي اسرائيل بريزد، او را آب خواهد برد؟ دستگاه ديپلماسي كشور به منظور رسيدن به اين آرمان بزرگ دراين چند سال چه برنامه هايي از منظر سياستهاي داخلي و همچنين سياستهاي خارجي و بين المللي تدوين و ارائه نموده است؟ كدام حرف و مطلب و طرح جديد را در اين خصوص در مجامع و كنفرانسهاي بين المللي ارائه كرده است؟ آيا رفتار و كردار و سياستهاي ما بعنوان ام القراي دنياي اسلام تا چه حد موجب كاهش و بازدارندگي جنايات رژيم صهيونيستي عليه ملت ستمديده فلسطين شده است؟
به نظر ميرسد، ملت و كشور مظلوم فلسطين پس از تحمل نيم قرن آوارگي، جنگ، خونريزي، نسل كشي وقتل و غارت توسط رژيم غاصب صهيونيستي و در مقابل چشمان همه جهانيان، نياز به يك مرهم واقعي و دائمي دارد و اين مهم ميسر نخواهد شد مگربا همدلي، وحدت و همصدايي همه مسلمانان جهان و همه كشورهاي عربي. انشاءالله

+ نوشته شده در  پنجشنبه 1387/09/07ساعت 14:37  توسط میم . پور  |